श्रीगणेशपुराणे क्रीडाखण्डे पञ्चाधिकशततमोऽध्यायः
विश्वदेवभेदबुद्धिनिरास
॥ क उवाच ॥
ततो भाद्रचतुर्थ्यां तु ते सर्वे मुनिबालकाः ।
मृदमाहर्तुमायाता विमलां तामथानयन् ॥ १ ॥
स्वस्वबुद्ध्या विधायाशु मूर्तीर्नानाविधाः शुभाः ।
सिंहारूढा मयूरस्थाः काश्चिन् मूषकसंस्थिताः ॥ २ ॥
श्रीगणेशपुराणे क्रीडाखण्डे चतुरधिकशततमोऽध्यायः
विश्वरूपदर्शनं
॥ क उवाच ॥
अहं प्रयातस्तं द्रष्टुं गुप्तरूपो द्विजोत्तम ।
अदर्शं तत्र तं देवमुमया सहितं प्रभुम् ॥ १ ॥
स्नात्वासीनं जपन्तं च परं ब्रह्म सनातनम् ।
अहं तमस्तुवं देवं मयूरेश्वर संज्ञकम् ॥ २ ॥
श्रीगणेशपुराणे क्रीडाखण्डे त्र्युत्तरशततमोऽध्यायः
कमलासुरवध
॥ क उवाच ॥
उत्कर्षं तस्य दैत्यस्य दृष्ट्वा देवस्त्वरान्वितः ।
आययौ पुरतो दैत्यं जघान शरवृष्टिभिः ॥ १ ॥
न्यवारयत दैत्योऽपि स्वशरैरतिवेगितैः ।
ततस्तुतोष भगवान् मयूरेशो गुणाग्रणीः ॥ २ ॥
श्रीगणेशपुराणे क्रीडाखण्डे
द्व्युत्तरशततमोऽध्यायः
कमलासुरसङ्ग्राम
॥ क उवाच ॥
विनष्टे बहुधा सैन्ये रुरोहाश्वं स दैत्यराट् ।
खड्गपाणिर्ययौ योद्धुं मयूरेशं रुषान्वितः ॥ १ ॥
तं दृष्ट्वा तु मयूरेशो रुरोह स्वं शिखण्डिनम् ।
तं दृष्ट्वा शीघ्रमायान्तं पन्नगास्त्रं स दैत्यराट् ॥ २ ॥
श्रीगणेशपुराणे क्रीडाखण्डे
एकशततमोऽध्यायः
दैत्यसेनावध
॥ क उवाच ॥
ततस्तु दशमे वर्षे सुखासीनं महेश्वरम् ।
गिरिजासहितं वामे सप्तकोटिगणान्वितम् ॥ १ ॥
नृत्यन्तं तं मयूरेशं पश्यन्तं स्वाङ्गणे शिशुम् ।
आययुर्मुनयः सर्वे गौतमाद्याः प्रणम्य तम् ॥ २ ॥
