श्रीगणेशपुराणे उपासनाखण्डे पञ्चदशोऽध्यायः

 गजानन पूजा निरूपणं

 ॥ भृगुरुवाच ॥

 व्यासायाकथयच्चाग्रे ब्रह्मा लोकपितामहः ।

 सोमकान्त प्रवक्ष्यामि तां कथां श‍ृणु सादरम् ॥ १ ॥

 ॥ ब्रह्मोवाच ॥

 ततोऽहं सुमहत्स्वप्नं ददर्श मुनिसत्तम ।

 भ्रमता भ्रमता व्योमजले दृष्टो वटो महान् ॥ २ ॥

 महावातातपाद्भिस्तु नष्टे स्थावरजङ्गमे ।

 अवशिष्टः कशमयमेकएव वटो महान् ॥ ३ ॥

 एवं संशयमापन्नस्तत्पत्रे बालकं लघुम् ।

 चतुर्बाहुं सुमुकुटं कुण्डलाभ्यां विराजितम् ॥ ४ ॥

श्रीगणेशपुराणे उपासनाखण्डे चतुर्दशोऽध्यायः

 श्रीगणेशपुराणे उपासनाखण्डे चतुर्दशोऽध्यायः

 ब्रह्मचिन्तावर्णनं

 ॥ राजोवाच ॥

 ततः किमकरोद् ब्रह्मा वीक्ष्याण्डानि सहस्रशः ।

 कथञ्च सृष्टिमकरोदाज्ञां प्राप्य गजाननात् ॥ १ ॥

 ॥ भृगुरुवाच ॥

 अभवद् गर्वसम्पन्नः स्वात्मन्येवं विचारयत् ।

 वेद्मि शास्त्राणि वेदाँश्च पुराणान्यागमानपि ॥ २ ॥

 ज्ञानविज्ञानसम्पन्नः शापानुग्रहशक्तिमान् ।

 ब्रह्माण्डानि च दृष्टानि सृष्टीनां रचनास्तथा ॥ ३ ॥

 इदानीं सृष्टिकरणेऽशक्यं मे नैव किञ्चन ।

 इत्येवं सर्वसम्पन्ने सृष्टयर्थं कमलोद्भवे ॥ ४ ॥

श्रीगणेशपुराणे उपासनाखण्डे त्रयोदशोऽध्यायः

 श्रीगणेशपुराणे उपासनाखण्डे त्रयोदशोऽध्यायः

 ब्रह्मस्तुतिवर्णनं

 ॥ व्यास उवाच ॥

 पञ्चास्यश्चतुरास्यश्च सहस्रमस्तकोऽपि च ।

 गजास्यं वरदं देवं कथमेते प्रतुष्ठुवुः ॥ १ ॥

 ॥ ब्रह्मोवाच ॥

 प्रसादोन्मुखविघ्नेशकृपापाङ्गनिरीक्षणात् ।

 प्राप्तबुद्धिप्रसादास्ते केशास्तं नुनुवुस्तदा ॥ २ ॥

 श्रीगणेशपुराणे उपासनाखण्डे द्वादशोऽध्यायः

 गजाननदर्शनं

 ॥ सूत उवाच ॥

 इति श्रुत्वा तु वचनं निर्गतं ब्रह्मणो मुखात् ।

 हर्षेण महता युक्तो मुनिः पप्रच्छ तं पुनः ॥ १ ॥

 ॥ व्यास उवाच ॥

 अवधानं मया प्राप्तं पीत्वा वागमृतं तव ।

 इदानीं श्रोतुमिच्छामि मन्त्रराजमिमं पितः ॥ २ ॥

 को जजाप कथं सिद्धिमवाप च गजाननात् ।

 एतं मे संशयं छिन्धि त्वत्तोऽन्यो नास्ति मे गुरूः ॥ ३ ॥

 

श्रीगणेशपुराणे उपासनाखण्डे एकादशोऽध्यायः

मन्त्रकथनं

॥ भृगुरूवाच ॥

जगादभूयश्चतुराननस्तमेवं कृतप्रश्नविवक्षयाऽथ ।

क्रमेण सर्वं कथयामि तेऽहं गणेशमन्त्रान् बहुधा विचार्य ॥ १ ॥

॥ ब्रह्मोवाच ॥

अनन्ता हि मुने मन्त्रा गणेशस्य महात्मनः ।

उपासनं वदिष्यामि शीघ्रं सिद्धिकरस्य ते ॥ २ ॥

सप्तकोटिमहामन्त्रा गणेशस्यागमे स्थिताः ।

तद्रहस्यं शिवो वेद किञ्चित् किञ्चिदहं मुने ॥ ३ ॥

षडक्षरैकाक्षरयोः श्रेष्ठत्वं तेषु विद्यते ।

ययोः स्मरणमात्रेण सर्वसिद्धिः करे भवेत् ॥ ४ ॥

जीवनमुक्ता भवन्त्येव यदुपासनया मुने ।

त एव धन्यास्ते पूज्यास्ते नमस्याः सुरैरपि ॥ ५ ॥

 

श्रीगणेशपुराणे उपासनाखण्डे दशमोऽध्यायः

व्यास प्रश्न वर्णनं

॥ भृगुरूवाच ॥

नारायणांशसम्भूतः पाराशर्यो महामुनिः ।

अतीतानागतज्ञानी वेदशास्त्रार्थतत्त्ववित् ॥ १ ॥

कृत्वा वेदं चतुर्भागं तदर्थज्ञानसिद्धये ।

स विद्यामदगर्वेण पुराणं कर्तुमारभत् ॥ २ ॥

समाप्तिसाधनं नैव कृतवान्मङ्गलं पुरा ।

गणेशस्य नतिं वापि स्तुतिं वा तस्य वा क्वचित् ॥ ३ ॥

ततो विघ्नाभिभूतः सन्नर्थं कञ्चन नास्मरत् ।

भ्रान्तिरेवाभवत्तस्य लौकिकेऽलौकिके पथि ॥ ४ ॥

नित्ये नैमित्तिके काम्ये श्रौते स्मार्ते च कर्मणि ।

व्याख्यातुर्वेदशास्त्राणां सर्वज्ञस्य सतोऽपि हि ॥ ५ ॥

 

श्रीगणेशपुराणे उपासनाखण्डे नवमोऽध्यायः

राजोपदेशज्ञानोपदेशकथनं

॥ सूत उवाच ॥

ततो भृगुः क्षणं ध्यात्वां पुनस्तं प्राह भूपतिम् ।

अत्यन्त विह्वलो दुःखं वीक्ष्य तत्पूर्वकर्मजम् ॥ १ ॥

॥ भृगुरूवाच ॥

क्व पापनिकरास्ते तु क्वोपायाः कथिता मया ।

तथाऽप्येकं ब्रवीमि त्वामुपायमघनाशनम् ॥ २ ॥

गणेशस्य पुराणं त्वं श्रोष्यसे यदि सत्वरम् ।

तदैव मोक्ष्यसे दुःखसागरान् नात्र संशयः ॥ ३ ॥

इत्युक्त्वां तं गणेशस्य नामाष्टशतमुत्तम् ।

जप्त्वा जलं मन्त्रयित्वा सिषेच नृपतिं तदा ॥ ४ ॥

सिक्तमात्रे जले तेन तन्नासारन्ध्रतो लघुः ।

कृष्णास्यः प्राप तद्भूमौ ववृधे तत्क्षणादसौ ॥ ५ ॥